" एक्स्प्रेस हायवे संपून बेलापूर रोड सुरु झाला ..लगेच धक्के बसायला सुरुवात झाली. हे खड्डे कधी बुजवणार कोणास ठाऊक? " पुस्तक बंद करत स्मिता मनाशीच म्हणाली.
"पुस्तक वाचत असताना किती वेळ गेला कळलेच नाही.आता काय ठाण्याला पोचायला आणि असमीचे घर यायला वेळ लागायचा नाही".
" आता ना ही असमी असमी म्हणायची सवय सोडून द्यायला हवी. सतत माझ्या तोंडचे असमी ऐकून मैत्रीणीना पण वाटायला लागलेय की तिचे नाव असमीच आहे. त्या पण तिला असमी म्हणायला लागल्यावर मात्र त्यांना सांगायला लागले की अग बायानो, तिला अस्मिता म्हणा !! "
"ही पाठ मात्र आता फारच छळते आहे.सकाळी निघताना घेतलेल्या पेनकिलरचा इफेक्ट आता ओसरलेला दिसतोय.काल मैत्रिणीबरोबर सिनेमाला जाताना वाटले होते आपले मन सिनेमात गुंतल्यावर पाठ दुखणे एवढे जाणवणार नाही.पण नाहीच. एरवी मैत्रीणीना भेटून आल्यावर सतत बोलण्याने व हसण्याने डोके दुखतेच.काल शिवाय पाठही दुखत होती. "
"चला, आले की असमीचे घर "मुले आणि अस्मिता तिची वाट पाहत दाराशी उभीच होती.तिघांनाही तिच्याशी बोलायचे होते. तिला काय काय दाखवायचे होते. एकच गडबड उडाली.जेवतानाही गप्पा चालूच होत्या.
अस्मिताने भरगच्च कार्यक्रम आखला होता. गडकरी रंगायतन मध्ये नाटक, मासुंदा तलावात बोटिंग, तलावपाळीवर थोडे फिरून मग जेवण आणि आईस्क्रीमने कळसाध्याय !
कुठलेसे ऐतिहासिक नाटक चालू होते. "हा मर्द मराठा गडी मोडेल पण वाकणार नाही." असा खणखणीत संवाद ऐकताना स्मिताला वाटून गेले, नक्की ह्याची पण पाठ दुखत असणार! म्हणूनच वाकणार नाही म्हणत वाकायचे टाळतोय !!!नाट्यगृहातल्या ए.सी .ने तर तिची पाठ चांगलीच दुखायला लागली होती.
नाटक संपताच बाहेर पडायला ही गर्दी. कसेबसे ढकलत, ढकलले जात हे सगळे बाहेर पडतायत तोच स्मिताच्या शेजारणीचा भाऊ दिसला. "झाSSSSले..आता मी पुण्यात पोचायच्या आधीच, मी कोणत्या नाटकाला,किती वाजता, कोणाबरोबर आले होते ह्याची सविस्तर बातमी पुण्यात पोचणार तर !!"
"नमस्कार !! इकडे कुठे? "
"बहिणीकडे आलेय. ही असमी..अस्मिता "
"अरे वा.. पाठची बहिण दिसतेय ..ओळखूच येते... अगदी सारख्या दिसता दोघी "
" अरे बाबा,नुसत्या सारख्या दिसता म्हण ना ..पाठची म्हणून परत मला माझ्या दुखणाऱ्या पाठीची कशाला आठवण करून देतोस !! " स्मिता मनाशीच म्हणाली. त्यालाही पुढच्या नाटकाला जायचे असल्याने बोलणे थोडक्यात आटोपले.
तलावपाळीवर फिरताना अस्मिता म्हणाली,"मला ही जागा फार आवडते..आत्ता गर्दी आहे म्हणून तिचे रूप वेगळे.. एखाद्या गजबजलेल्या घरासारखे. पण पहाटे किंवा रात्रीच्या शांत वेळी इथले रूप काही आगळेच असते. वाऱ्याबरोबर हेलकावणारे तलावातील पाणी, त्यात हिंदकळणारी काठावरील दिव्यांची प्रतिबिंबे आणि हे सारे साक्षीभावाने पाहत उभी पाठीमागची गडकरी रंगायतनची इमारत.."
आई ग…’पाठी' मागची.. सगळे जग आपल्या दुखणाऱ्या पाठीची आठवण करून द्यायला टपले आहे असे स्मिताला वाटून गेले..नव्हे हात धुवून 'पाठीच' लागले आहे म्हणायला हवे !!
रात्री झोपताना तिने परत एक पेनकिलर घेतली. सकाळी उठली तर मुलांच्या शाळेच्या तयारीची गडबड सुरु होती. तिच्या भाचीला वेणी घालण्यापासून ते अच्छा करण्यापर्यंत सगळ्याला मावशीच हवी होती.
मुले शाळेत गेल्यावर आवरून बहिणीबहिणी खरेदीसाठी बाहेर पडल्या. आधी ठरल्याप्रमाणे एकेक साडी घेऊन झाली. मग आवडली म्हणून एकमेकींना आग्रह करून आणखी एकेक घेऊन झाली. येताना सहज शो केस मधले पंजाबी सूट बरे वाटले म्हणून एका दुकानात शिरल्या तर तिथल्या काही शेड्स आपल्याकडे नाहीच्चेत असा साक्षात्कार दोघीनाही झाला. म्हणून मग ड्रेसची दोन दोन कापडे घेऊन दोघी दुकानाबाहेर पडल्या. इतक्या वेळ जिची आठवण पण आली नव्हती त्या पाठीने गाडीत बसायला खाली वाकताच आपले अस्तित्व जाणवून दिले. अशी कळ सरकत गेली की स्मिताची बोलतीच बंद झाली.
येताना रस्ताभर अस्मिता आपण कशी आजकाल काटकसर करतोय ते सांगत राहिली. खरे तर स्मितालाही आपली काटकसरीची उदाहरणे सांगायची होती पण ही मेली पाठ..सुचू देईल तर ना...
तिचा चेहरा बघून अस्मिता म्हणाली,"नुसत्या पेनकिलर घेऊन काही पाठ बरी होत नाहीये तुझी. इथे जवळच माझी एक मैत्रीण आहे. डॉ.शमा बापट. आयुर्वेदिक डॉक्टर आहे. चांगला गुण आहे तिच्या हाताला..आपण संध्याकाळी तिच्याकडे जाऊ या. "
शमाकडे गेल्यावर तिने स्मिताची नाडी बघितली. नाडी बघून हिला पाठीचे दुखणे कसे कळणार असे स्मिताच्या मनात येते न येते तोच तिने स्मिताच्या मानेवर एके ठिकाणी थोडा दाब दिला. स्मिता जोरात विव्हळली. भारीभक्कम शब्द वापरून मग शमाने स्मिताला काय झाले आहे, त्यावर काय औषध हवे, त्याचा काय परिणाम होईल हे सगळे समजावून सांगितले. औषधी तेलाने मसाज केला आणि औषधही बांधून दिले. मसाज केल्याने आता स्मिताला खूपच बरे वाटत होते. रात्री गप्पांच्या नादात औषध घ्यायचे राहूनच गेले.
पण दुसऱ्या दिवशी सकाळी पुण्याला निघायच्या गडबडीत अस्मिताने तिला आठवण करून दिली आणि औषध घ्यायलाच लावले.
"दोन दिवस कसे गेले कळलेच नाही." गाडीत स्मिता विचार करत होती. हातात पेपर होताच वाचायला.मध्ये ड्रायव्हरने चहा प्यायला गाडी थांबवली. स्मिताही पाय मोकळे करायला खाली उतरली.
उन चांगले तापले होते.स्मिताने गॉगल डोळ्यांवर चढवला. जरा घट्ट वाटत होता गॉगल. स्मिताने आपला मोर्चा चिक्कीच्या दुकानाकडे वळवला. वाटेत खूप जण आपल्याकडे वळून वळून पाहत आहेत असे तिला जाणवले. नवा रेबॅन चा गॉगल आणि डिझायनर ड्रेस असल्यावर दुसरे काय होणार? ती मनाशीच म्हणाली आणि चिक्की घेऊन गाडीत बसली.
"म्याडम,तब्बेत ठीक आहे न तुमची?" गाडीत ती बसताच ड्रायव्हरने विचारले.
"हो एकदम छान आहे."स्मिता उत्तरली. मसाज आणि औषधाने आपला परिणाम दाखवला होता. पाठ आता दुखेनाशी झाली होती.
घरी पोचताच तिने हातपाय धुतले. तोंडावर पाणी मारत तिने आरशात पाहिले आणि ती दचकलीच. हे आरशात काय दिसतंय ते तिला कळेचना.
मग नीट पाहिल्यावर तिच्या लक्षात आले आरशात जे काय दिसत होते ते तिचे तोंडच होते. फक्त त्यावरच्या नाकाच्या आकारात प्रचंड वाढ झाली होती. नाकाच्या मुळापासून ते शेंड्यापर्यंत तसेच गालाचाही काही भाग खूप सुजलेला होता. तरीच गॉगल घट्ट बसला होता आणि लोकही वळून वळून पाहत होते. जेमतेम कॉफी पिऊन ती लगेच डॉक्टरकडे गेली.
डॉक्टरांनी ही कसली तरी अलर्जी आहे असे सांगताच तिने कपाळावर हात मारून घेतला. आपल्याला गुग्गुळाची ऍलर्जी आहे हे आपण शमाला सांगितलेच नाही. तिचे बोलणे ऐकताना गुग्गुळाच्या ऍलर्जी विषयी सांगायला साफ विसरलो. त्या गोळ्यात गुग्गुळ असणार. म्हणूनच सकाळी औषध घेतल्यावर १/१.५ तासांत चेहरा सुजायला सुरुवात झाली.डॉक्टरांकडून अलर्जीसाठीची औषधे घेऊन ती घरी आली.
घरी आली तर लगेच नवऱ्याचा फोन.. तो रात्री जेवायला काही परदेशी पाहुण्यांना सोबत घेऊन येणार होता. एवढा विचित्र चेहरा दिसत असताना पाहुणे आले तर कसे होईल असा संकोच तिला क्षणमात्र वाटला. पण तो विरूनही गेला. कारण नवऱ्याचे तर आपल्याकडे लक्ष जाणार नाही ह्याची तिला खात्रीच होती आणि पाहुणे तिला पहिल्यांदाच पाहणार होते. त्यांना वाटले असते ती नेहमीच अशी दिसते!
जेवणाचा कार्यक्रम सुरळीत पार पडला. नंतर पाहुण्यांना पोचवायला ती खाली उतरली तर लिफ्ट समोरच मैत्रीण भेटली. स्मिताला पाहिल्यावर ती एवढ्या जोरात किंचाळली की पाहुणे दचकलेच. मैत्रिणीने म्हटल्यावर मग स्मिताच्या नवऱ्याचे लक्ष गेले. खरेच हिच्या चेहऱ्यात काहीतरी बदल दिसतोय.. पण बदल म्हणजे नक्की काय बदल दिसतो आहे ह्याचा उलगडा होण्याच्या आधी दचकलेल्या पाहुण्यांना सावरणे गरजेचे होते.
तो पाहुण्यांना म्हणाला, " शी इज एक्सायटेड बिकॉज दे आर मीटिंग आफ्टर अ लॉंग गॅप”
"ओह..दीज इंडियन्स आर रियली इमोशनल स्टफ" पाहुणे नक्कीच मनात म्हणाले असणार.
पाहुणे गाडीत बसताच स्मिता मागे वळली तर मैत्रीण तिच्याशी बोलायला थांबलेली होती. "अग,माझ्या ओळखीचे एक चांगले आयुर्वेदिक डॉक्टर आहेत. उद्या सकाळी आपण त्यांच्याकडे जाऊ या. त्यांच्या औषधाने तुला नक्की बरे वाटेल."
"अरे देवा !! हद्द झाली. आता परत आयुर्वेदिक औषध !! " खो खो हसत स्मिता तिथल्या कट्ट्यावर बसली. तिला हसणेही आवरता येईना आणि आयुर्वेदिक औषधातील गुग्गुळाच्या अलर्जीमुळेच हे झाले आहे असे मैत्रिणीला सांगताही येईना.ती अनावर हसत राहिली.
मैत्रीण हताश होऊन आता हिची पाठ,नाक ह्या बरोबर डोकेही डॉक्टरना दाखवायला पाहिजे असा विचार करत गंभीरपणे तिच्याकडे पाहत राहिली.
-वृंदा
(ऋतुगंध -शरद २०१३/१४)
No comments:
Post a Comment