इंकटोबर २०२२
चित्रे तर काढता येत नाहीत पण रोज दिलेल्या विषयावर काही लिहणे आवडेल. असे मनात आले तेव्हा ऑक्टोबर सुरु होऊन सात आठ दिवस होऊन गेले होते. त्यामुळे लिहायला सुरुवात झाली ती ९ तारखेपासून.
 |
| प्रॉम्प्टस |
दिनांक ९ - नेस्ट - घरटे
अनोळखी गाव.. जणू एक नवा जन्म.आधीची सगळी उपाधी गळून पडलेली असते. तिथे केलेल्या बऱ्यावाईट कामांमुळे लाभलेली प्रसिद्धी लोप पावलेली असते. न कोणी ओळखणारे असते न कोणी रस्त्यात हाक मारणारे.रस्त्याने जाताना आपण असतो, रस्ता असतो आणि लोकांतातही सापडलेला एकांत असतो. कशावर आणि कोणावर विसंबून राहावे, निवांत राहावे असे काही काही उरलेले नसते.
सगळेच नवे.. नवी जागा, नवी व्यवस्था, पुन्हा रुळणे आणि नव्याने रुजणे. आयुष्य जणू परत पहिल्या पानापासून पुन्हा सुरु करणे.
तेव्हा वाटते,
ओल्या पंखांवरचे पाणी झाडताना पाखराला असेच वाटत असेल का?
सर्व झटकून हलके हलके?
दुपारच्या उन्हात नव्या गावातही पाखराला झाडाची सावली मिळत असेल न?
की कडक उन्हातही फक्त स्वत:च्याच सावलीचा आसरा असेल?
संध्याकाळी परतायला सवयीचे उबदार घरटे नसेल
…. पण कदाचित म्हणूनच
अनोळखी गावे घालत असावीत कर्तृत्वाला साद.
खुणावत असावे न पाहिलेले आभाळ
त्यात स्वत:च्या अस्तित्वाची खूण उमटवण्यासाठी.
खुद्से रूबरू हो जाते है हम अजनबी शहरमे।
